လမ္းေပၚက ကေလးေတြရဲ႕ ဘဝဟာ အႏၲရာယ္ ႀကီးမားလွ သလုိ အသံုးခ် လည္း ခံရႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလုိစိုးရိမ္စရာေကာင္းတ
ဒလဆိပ္ကမ္းကတစ္ဆင့္ ၁၆မိုင္ ေက်ာ္ မွာတည္ရွိပါတယ္။
အဲဒီငွက္ေအာ္စမ္းလူငယ္ျပဳျပ
ငွက္ေအာ္စမ္း သင္တန္း ေက်ာင္းကုိေရာက္ရွိလာၾက တဲ့ကေလးသူငယ္ေတြရဲ႕ ဘဝ ျဖတ္သန္းပံုေတြနဲ႕ အေနအ ထားအေၾကာင္းကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့
"ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူမႈဝန္ ထမ္း အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္က ေစာင့္ေရွာက္ရန္လိုေသာက
ေလးမ်ား ဆိုၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ ထားတာရွိပါတယ္။ အဲဒီအ ထဲမွာမွလမ္းေပၚေန ကေလး ေတြလည္းပါပါတယ္။ကေလး ၁၄၉ ေယာက္လုံးက ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး လူမႈဝန္ထမ္း ရုံးက ပို႔ထားေပးရတာျဖစ္ပါ တယ္။မ်ားေသာအားျဖင့္ ကေလး ေတြလမ္းေပၚေရာက္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အ ၾကမ္းဖ်င္းေျပာရရင္ အ ခ်က္ ၂ ခ်က္ရွိတယ္။ ပထမအခ်က္က ကေလးေတြက မိ သားစုနဲ႔မေနခ်င္တာ။မိသား စုရဲ႕ဒုကၡေတြသူတို႔ပခုံး ေပၚ ေရာက္လာတာကို မခံ ႏိုင္လုိ႔ လမ္းေပၚေရာက္လာတဲ့ ကေလးေတြရွိတယ္။
တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ မိဘေတြကိုယ္တိုင္က ေျခသလုံးအိမ္တိုင္ေလွ်ာက္ သြားေနတဲ့မိသားစုေတြ။အဲ ဒီလိုမိသားစုမွာပါတဲ့ ကေလး ေတြက သူတို႔လည္း သြားခ်င္ ရာသြားရင္းနဲ႔ လမ္းေပၚမွာ
အဖြဲ႔ေတြျဖစ္လာတယ္။စု ေပါင္းၿပီးေနၾကတယ္။ ေနာက္ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၾကာလာတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိးကေလးေတြလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီကိုေရာက္ တာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ မိဘကို ျပန္အပ္လို႔မရတဲ့ ကေလးေတြရွိတယ္။ အဲဒီလို ကေလးေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ က အသက္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ တဲ့ အထိ ေစာင့္ေရွာက္ထားေပးတယ္" လို႕ ရွင္းျပပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ လမ္းေပၚေန ကေလးေတြမွာ အမ်ားဆုံး ေတြ႔ရတဲ့ ဆိုက္ကိုက ဘာျဖစ္ႏိုင္မလဲလို႔ေမးၾကည့္
"လမ္းေပၚေနကေလး အမ်ား စုကေတာ့သူ႔ဘဝကို ရပ္တည္ ေနရတာ။ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ စာလည္းမသင္ရဘူး။ က်န္း မာေရးလည္းဂရုမစိုက္ဘူး။တစ္ေ
ရွင္းေနရတာ။အဲဒီေတာ့ လုပ္ ခ်င္ရာလုပ္တယ္။အရမ္းကို လြတ္လပ္တယ္။ဒီကေလး ေတြကိုထိန္းသိမ္းရတာ သိပ္ ကိုခက္ခဲပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ မို႔မ်ားေသာအားျဖင့္ ပညာ သင္ၾကားႏိုင္တဲ့
အရြယ္ဆို ပညာသင္ၾကားတယ္။ပညာ သင္လို႔မရဘူး ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကအတင္းအဓမၼ ပညာသင္ မေပးေတာ့ဘူး။
သူတို႔ကို အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာ သင္ေပးၿပီး လူ႔ဘဝရပ္တည္ ႏိုင္ေအာင္လုပ္ေပးရပါတယ္" လို႕ဆရာဦးလြင္ဦးကေျပာပါ တယ္။ ဒီေနာက္မွာ ေလလြင့္ ကေလးသူငယ္ေတြဟာ လမ္း ေပၚမွာဆိုတာထက္ စာသင္ခန္းထဲရွိေနရမယ့္ အရြယ္ဆို ေတာ့ဘယ္သူေတြဆီမွာ တာ ဝန္ခံမႈတာဝန္ယူမႈေတြရိွ မလဲ လုိ႕ေမးၾကည့္ေတာ့ " အဓိက ကေတာ့ မိသားစု ျပႆနာက ကေလးေတြေပၚက်လာတယ္။
ကေလးေတြတာဝန္ ျဖစ္လာတယ္။ကေလးေတြက မႏိုင္မနင္းတာဝန္ေတြထမ္း လာရတဲ့အခါက်ေတာ့ အိမ္ မွာမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ အိမ္မွာ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။အိမ္မွာ
မေပ်ာ္ဘယ္မွာေပ်ာ္လဲဆို ေတာ့လမ္းေပၚကိုတက္လာ တယ္။လမ္းေပၚမွာအေန ၾကာလာတာနဲ႔အမွ်အိမ္မွာ ပိုၿပီးမေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ လမ္း ေပၚမွာပထမလမ္းေပ်ာ္ ကေလး။လမ္းေပ်ာ္ကေလး
ဘဝမွာသူက အိမ္ကိုလာေသးတယ္။
သူ႔မွာ ပိုက္ဆံေလးရွိ တယ္။မုန္႔ေလးရတယ္ဆို အိမ္လာေသးတယ္။အိမ္မွာ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေနၿပီးျပန္ သြားတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မိသားစုျပႆနာက ႀကီးထြား လာတယ္။သူကလည္း ဒီတာ ဝန္ကို မယူႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆို တဲ့အခ်ိန္က် တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အိမ္ကို မျပန္ေတာ့ဘူး။ လမ္း ေပၚအၿပီးထြက္လာတယ္ ။ လမ္းေပၚမွာပဲေနေတာ့တယ္။ လမ္းေပၚေနဖို႔ကသူတစ္ ေယာက္တည္းေနလို႔ရလား ဆိုေတာ့မရဘူး။မရေတာ့ သူ႔မွာလည္းအသိုင္းအဝိုင္း တစ္ခုရွာရတယ္။သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ေမြးစား အေမ၊အေဖျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ အဲဒီလိုလမ္းေပၚမွာႏွစ္နဲ႔ခ်
ၾကာလာ၊က်င္လည္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာသူ႔ဘဝထမင္း စားဖို႔အတြက္သူေနဖို႔အတြက္ ႀကံဳတဲ့သူနဲ႔ႀကံဳသလို ဆက္ဆံ ၿပီးေနတတ္တဲ့အက်င့္ကရ လာတယ္။အရမ္းလည္း လြတ္ လပ္တယ္။အမႈိက္ပုံမွာ ေကာက္ခ်င္ေကာက္မယ္။ ဒီ ထက္ဆိုးတာဆိုလစ္ရင္ခိုး ခ်င္ခိုးမယ္။ဒီလိုမ်ဳိးေတြျ
ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႕ဆရာႀကီး ျဖည့္ စြက္ ေျပာခ်င္တာရွိရင္ ေျပာၾကား ေပးပါလုိ႕ဆုိေတာ့ " ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကေလးေတြက ကေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုမိသားစု ကိစၥဝင္ပါရင္းနဲ႔ မိသားစုက မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္တဲ့အခါ က်ေတာ့သူ႔ဘဝသူရပ္ တည္ဖို႔ လိုလာတယ္။အိမ္ကေန အျပင္ ကိုေရာက္လာၿပီဆုိရင္ ကေလးရဲ႕ျပႆနာက အမ်ား ႀကီး
ပိုၿပီးႀကီးထြားသြားတာ ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အိမ္ထဲမွာ မိသားစုထဲမွာ ဒီကေလး ေတြေပ်ာ္ေနဖို႔။
မိသားစုထဲ ေပ်ာ္တ့ဲကေလးေတြျဖစ္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ ဝိုင္းဝန္း ကူညီပံ့ပိုးေပးဖို႔ လိုအပ္ပါ တယ္။သင္တန္းေက်ာင္းကိုေရာက္
ကုစားလို႔ ရတယ္ဆိုရင္ေတာင္ဒီ ကေလးက မိသားစုထဲျပန္ဝင္ ဖို႔အတြက္ကြၽန္ေတာ္တို႔က မိသားစုကို မကုစားႏိုင္ရင္ အလကားပဲ။ဒီကေလးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ကဘယ္ေလာက္
ပဲကုစားၿပီးေကာင္းေအာင္ သြန္သင္ေပး ဒီမိသားစုထဲျပန္ ထည့္လိုက္လို႔ ဒီမိသားစုက ျပႆနာေတြ မေျပလည္ေသး ဘူးဆုိရင္ဒီမိသားစုက မၾကာ ခင္ လမ္းေပၚျပန္ေရာက္လာတာပဲ။တကယ
လုိ႕ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။
ဥာဏ္လင္းေအာင္
